De leeuwin

Diepte-therapiesessie met H.

(door Nikkie van Lierop))

Tijdens de wandeling die Karen met haar maakt, komt er al snel veel los. Terwijl ze tussen de bomen lopen, praat H over verdriet en oude pijn. Er vloeien tranen. Ze vertelt en blijft vertellen.

We hadden haar gevraagd iets mee te brengen om op een altaar te leggen dat we de avond voor de sessie hadden opgebouwd. Een voor een haalt H schriften uit haar tas. Sommige zijn zo dik als een boek. Uit elk schrift leest ze een fragment voor. Ze zijn volgeschreven door haar moeder terwijl H in coma lag. Hetzelfde lot onderging haar moeder die vanuit haar eigen coma stilletjes uit het leven gleed.

Het is niet verwonderlijk dat de schriften H zeer nauw aan het hart liggen. Dat er veel liefde was tussen de twee, is overduidelijk. H wijst op het handschrift van haar moeder. Het is erg mooi. Nergens een doorhaling, nergens iets wat tussen haakjes werd gezet.

H's stem klinkt hoog en zacht. Haar adem komt niet vanuit haar buik, maar zit vast in haar borst. We begeleiden haar in ademhalingsoefeningen. We nodigen haar uit verder te gaan, dieper te reiken, maar iets houdt haar tegen. Haar lichaam staat strak, alsof het zich al jaren schrap zet. Ze voelt het zelf ook.

Ze blijft praten. Soms met tranen die ze met haar zakdoek wegveegt, soms met een lach vanwege een herinnering over haar moeder. Ze praat over haar ex-partner - de vader van haar kinderen met wie ze een toxische relatie had. Ze zijn gescheiden. Ook praat ze over haar huidige partner die voorzichtig zijn plek als plus-vader wil innemen, maar waar zij zich niet helemaal voor kan openstellen. Haar kinderen zijn haar alles. Zij zijn haar reden om sterk te blijven, wat er ook mag gebeuren.

Zij is de beschermende moeder.

Hoe meer ze vertelt, hoe meer Karen en ik weten dat ze niet tot de kern komt, maar er omheen blijft draaien. We zwijgen en kijken haar aan tot ze even een adempauze neemt.

Uiteindelijk legt ze haar hand op haar borst en zegt resoluut: “Hier. Hier zit het vast.”

Nu ze het zelf aangeeft, kunnen we haar uit het verhaal wegnemen om over te schakelen naar lichamelijk werk. Het duurt lang. De weerstand is voelbaar, net zoals haar twijfel en het willen behouden van controle.

Ze werkt hard, geeft niet op. Ze wil helen, haar angsten loslaten, zich vrij voelen om te zijn wie ze is. Dan gebeurt het.

Van diep in haar onderbuik welt een klank op. Een oerkreet die rauw is en alles omvat. Het is de brul van een leeuwin die haar territorium terug-claimt. Hij lijkt van onder haar voeten te komen, uit de aarde. Haar kracht is rond, diep, enorm!

Op de achtergrond maakt kunstenares Nathalie Hunter discreet tekeningen van de sessie. Aan het einde van de dag mag Heleen kiezen. Eerst neemt ze de veilige tekening: zij die voorleest uit het schrift van haar moeder. De herkenbare, veilige versie van zichzelf.

Uiteindelijk kiest ze het kantelpunt. Het moment vlak voordat haar lichaam klaar is om de oerkreet toe te laten. Het is een prachtige tekening. Een beeld dat haar elke dag kan herinneren aan wat mogelijk is als ze haar lijf vertrouwt.

Karen en ik kijken met dankbaarheid terug op deze begeleiding. Het was een intens traject, zowel voor H als voor ons, maar het onderstreept hoe krachtig lichaamsgericht werk kan zijn in het proces van heling.

Voel je herkenning bij het lezen?Misschien is er ook bij jou iets dat gehoord wil worden. Iets waar je in je eentje niet bij kunt.  Neem gerust contact met ons op als je wil verkennen wat een sessie voor jou kan betekenen.